Książki

Bitwa pod Covadongą opowiedziana przez matkę swoim dzieciom

Verónica García Cidón escribió Martina i bitwa pod Covadongą para que su hijo Pablo pudiera vivir la historia de don Pelayo. Lo que nació como un regalo familiar ha llegado a muchas más casas de las que imaginaba

Niepokalany Sancho Gómez-10 de listopad de 2026-Czas czytania: 4 minuty
Covadonga

Verónica García Cidón con sus cuatro hijos y su sobrina

Autorka od samego początku jasno określa swoje intencje: “Nie jestem pisarką, wręcz przeciwnie, ale matką czwórki dzieci, która zrobi wszystko, żeby dzieci przeczytały i odkryły, że historia może być fascynująca”. Pomysł narodził się w głowie Veroniki po rodzinnej wycieczce do Covadongi, gdzie jej mąż opowiedział dzieciom historię bitwy. Pablo był nią zachwycony i po powrocie do domu chciał dowiedzieć się o niej więcej, ale nie mogli znaleźć niczego odpowiedniego dla dziecka w jego wieku. Pewnej nocy, po długim śnie, usiadła przed komputerem i zaczęła pisać.

Dziesięcioletni chłopiec

Jej początkowym pomysłem nie było napisanie powieści, lecz opowiadania dla Pabla. “Chciałam, żeby mógł utożsamić się z bohaterem i żeby historia była mu szczególnie bliska, jakby sam przeżywał tę przygodę” – wyjaśnia. Dlatego Martín jest jedynakiem, mimo że jego autorka ma ich czworo. Mimo to, ma w sobie coś z każdego z jej trzech starszych synów: “Jest zorientowany na rodzinę i czuły jak Miguel, wysportowany i ciekawski jak Pablo oraz lubiący zabawę i psotny jak Jorge”. Dzięki temu stworzenie postaci było dla niej łatwe. “Nie musiałam wymyślać, jak zachowuje się dziesięciolatek; widzę to każdego dnia w domu” – mówi.

Wyimaginowane podróże

Dziadek Miguel czerpie inspirację z ojca autorki, który nauczył się od własnego dziadka wyimaginowanych podróży i teraz robi to z wnukami: latem, przed snem, podróżują razem do Egiptu, Paryża, Londynu lub na Antarktydę. W powieści te podróże stają się wehikułem czasu, który przenosi Martína do roku 722.

“Mój ojciec jest bardzo czułą osobą, choć nie wyraża tego słowami, a raczej czynami” – mówi jego córka. To on przeczytał wersję roboczą jako pierwszy, ale najbardziej wyjątkowy moment nastąpił, gdy wręczyła mu podpisany egzemplarz. Nieświadomie historia ta stała się hołdem dla jej ojca i dziedzictwem dla jej dzieci: “Kiedy dorosną i jego już nie będzie, będą mogły otworzyć te strony, ponownie przeżyć te chwile i przypomnieć sobie wszystko, czego razem doświadczyli. W pewnym sensie dziadek Miguel będzie w tej książce wieczny”.

Krew, włócznie i wiara

Aby zbadać tę historię, Verónica sięgnęła po książki historyczne, otwarte źródła i zwróciła się o pomoc do męża, pasjonata historii i entuzjasty filmów dokumentalnych. Żartobliwie wspomina, że prawdopodobnie powiedziałby, że w tej historii brakuje “krwi i włóczni”, ale ona postrzega to inaczej: “Dzieciom trzeba mówić prawdę, ale dostosowaną do ich wieku i zdolności rozumienia. Nie chodzi o ukrywanie przed nimi okrucieństwa wojen, ale o znalezienie sposobów, aby przybliżyć im te wydarzenia bez rozwodzenia się nad przemocą”. Bitwa jest tłem tej przygody, ale istotą powieści jest relacja między Martínem a jego dziadkiem.

W Don Pelayo chciał odzwierciedlić wartości, które stara się przekazać u siebie w domu: “Dobrym przywódcą nie jest ten, który wybija się ponad innych, lecz ten, który wykorzystuje swoje cechy, aby im pomóc i nikogo nie pozostawia w tyle”.

Wiara zajmuje szczególne miejsce w książce: “Nie chciałam po prostu opowiedzieć bitwy pod Covadongą, ale także przekazać dzieciom cząstkę tego, co wiara znaczy dla naszej rodziny”. Postać Don Pelayo, który szuka u Maryi siły i opieki, wyjaśnia Martínowi, dlaczego się do niej zwraca. “Pisze się z głębi serca, a dla mnie było kluczowe, aby nasza Matka znalazła miejsce w tej krótkiej historii” – zauważa autorka. Przesłanie, które chciała przekazać czytelnikom, wykracza poza Covadongę: “Wiara nie oznacza proszenia Boga, aby wszystko potoczyło się po naszej myśli, ale raczej zaufania Mu, nawet gdy sprawy nie idą po naszej myśli”.

Dalej niż oczekiwano

Publikacja powstała spontanicznie. Verónica odkryła, jak łatwo jest wydać ją samodzielnie i pomyślała, że to dobra okazja dla jej dzieci, aby mieć tę historię w formie książki. Kiedy otrzymała pierwszy egzemplarz, podzieliła się nim ze swoimi znajomymi i była zaskoczona odbiorem. Dziś Martina i bitwa pod Covadongą Książkę można kupić na Amazonie.

Pablo zrobił szkolny projekt na podstawie książki, a niektórzy rodzice zatrzymali Verónicę pod bramą szkoły, prosząc o kontynuację. Wśród reakcji, jakie otrzymała, szczególnie ceni sobie tę od 87-letniej kobiety z demencją, której córka uznała, że lektura książki może być dla niej dobrym zajęciem. Po otrzymaniu egzemplarza, córka wysłała jej film. “Kiedy dzielisz się czymś, co stworzyłeś z miłością, nigdy nie wiesz, jak daleko to dotrze i co może znaczyć dla innych ludzi” – dodaje.

Bez magicznej różdżki

Nie obiecuje magicznych różdżek rodzicom, którzy mają trudności z zachęceniem dzieci do czytania. Dla niej klucz zaczyna się w domu: “Myślę, że przykład ma ogromne znaczenie. Jeśli nasze dzieci widzą, że czytamy, łatwiej jest rozbudzić ich ciekawość”. W jej rodzinie, gdy nie mają żadnych planów, chodzą do biblioteki, a w piątkowe popołudnia idą z maluchami na czytanie bajek. “Myślę, że ważne jest, aby odkryły, że książki mogą być również sposobem na relaks, spędzanie czasu z rodziną i dobrą zabawą, a nie tylko szkolnym obowiązkiem” – twierdzi.

Pablo już poprosił o kontynuację, a jego matka nie wyklucza tego, choć będzie musiała poczekać do lata, kiedy tempo codziennego życia zwolni, a ona znajdzie czas, by usiąść i napisać: “Jeśli Bóg pozwoli, Martín i jego dziadek wyruszą na nową przygodę”.

Biuletyn informacyjny La Brújula Zostaw nam swój e-mail i otrzymuj co tydzień najnowsze wiadomości z katolickim punktem widzenia.